دایی صابر

کتایون چنان دید یک شب به خواب
که روشن شدی کشور از آفتاب

یکی مرد بیگانه پیدا شدی
که همراه او تا ثریا شدی

در همین موقع دایی صابر با دست به من اشاره کرد که بسه دیگر نخوان! دیدم اشکهایش می ریزد. گفت: اینو دوباره بخون .. دوباره خواندم:

کتایون چنان دید یک شب به خواب
که روشن شدی کشور از آفتاب

با دست اشاره کرد که دوباره بخوانم .. نزدیک به ده بار این بیت را خواندم ...ریش و سبیل مدل رزمنده ای اش خیس اشک شده بود....

خسته شده بودم و از طرفی چون دایی صابر عزیزکرده ی مادربزرگ بود نگران بودم که نکند مادربزرگ فکر کند من بلایی سرش آورده ام! اینقدر خمیازه کشیدم که بالاخره بعد از بیست بار تکرار این بیت، کتاب را از دستم گرفت و دوباره رفت بالاخانه تا خودش را بسازد!

این ماجرا کل تابستان طول کشید و چون روزها من از دستش در می رفتم و نمیتوانست گیرم بیاورد برنامه شاهنامه خوانی را به ساعت ده شب به بعد موکول کرده بود !

آن موقع مادر بزرگ و پدربزرگم همراه با لیدی و هرمز بالای پشت بام میخوابیدند، ساعت که از یک می گذشت گاهی مادربزرگم برای دستشویی رفتن واینها می آمد پایین و به دایی ام تشر می زد: دست از سر این بچه وردار!بذار بره بخوابه! دایی صابر می گفت: من کاریش ندارم! بره بخوابه! ولی وقتی از جایم بلند می شدم می گفت حالا یکبار دیگه بخون بعد برو! که البته منظورش از یکبار دیگه، سیصد و هفتاد بار دیگه بود!

من دختربچه ی کمرو و خجالتی ای بودم و نه نمی گفتم. (بعدها که کتاب اهمیت نه گفتن را خواندم فهمیدم که این نه گفتن چقدر مهم بوده و چه فایده هایی داشته.. )

به هر حال شانسم این بود که دایی صابر خیلی جوانمرد بود و هیچوقت به من تریاک تعارف نکرد، چون آن موقع ها تریاکها بهتر از حالا بود، خالص بود و بوی خوبی میداد و بعید نبود که علاقمند شوم( البته بعدها که یکبار تریاک کشیدم چنان سردردی گرفتم که دیگر هیچوقت سراغش نرفتم)

به هر حال در شبهای بعد دایی صابر با چشمهای اشک آلود برای من یا در و دیوار؟(در آن حالت فکر نمیکنم فرقی بین من و درو ودیوار قائل بود!) تعریف کرد که عاشق دختری است به نام کتایون که همکلاسی اش است وسر کلاس ادبیات شاهنامه میخواند.

اتفاقا پدر کتایون سرهنگ ارتش بود و از شعر و شاعری و این ادااطوارها اصلا خوشش نمی آمد!

البته اوائل سرهنگ اینقدرها هم مخالف نبود ولی یکبار که دائی ام در مقابل چشمان حیرت زده ی سرهنگ جلوی پای کتایون زانو زده و شعر خوانده بود قسم خورد که هیچوقت اجازه نمیدهد دخترش با این پسره ی خل و چل و مسخره! ازدواج کند که البته به قسمش هم وفادار ماند!